Przygotowanie manuskryptu

Marcin Chabior. Opublikowano w Menu

ZASADY PRZYGOTOWANIA WYDRUKU

Manuskrypt powinien być przygotowany w formacie A4, z wykorzystaniem powszechnie używanych edytorów tekstu (Word). Zaleca się stosowanie standardowych czcionek o rozmiarze 12 pkt, marginesy 2,5 cm, interlinia 1,5

Układ manuskryptu:

1) strona tytułowa,

2) streszczenie w języku polskim, słowa kluczowe w języku polskim (3–10 oddzielone przecinkami),

3) streszczenie w języku angielskim, słowa kluczowe w języku angielskim (3–10 oddzielone przecinkami),

4) tekst pracy z wklejonymi w odpowiednich miejscach tabelami i rycinami,

5) ewentualne podziękowania lub informacje o grantach lub źródłach finansowania pracy,

6) piśmiennictwo.

Kolejne strony należy ponumerować, zaczynając od strony tytułowej. Skróty, wraz z rozwinięciem, należy podać
w nawiasie za skracanym określeniem przy pierwszym jego wystąpieniu w tekście. Należy unikać skrótów nieakceptowanych przez międzynarodowe grupy ekspertów.

Prace oryginalne powinny mieć następującą strukturę:

Strona tytułowa. Powinna zawierać w kolejności od góry:

  1. 1)pełne imiona i nazwiska wszystkich autorów*,
  2. 2)nazwę (nazwy) instytucji, z której pochodzi praca,
  3. 3)pełny tytuł pracy (polski i angielski),
  4. 4)tytuł skrócony (polski i angielski; maksimum 40 znaków łącznie z odstępami,)
  5. 5)adres do korespondencji zawierający tytuł naukowy, imię i nazwisko, nazwę instytucji, adres (miasto, ulica), numer telefonu, faksu i adres e-mail autora odpowiedzialnego za korespondencję z Redakcją.

* UWAGA: W przypadku współistnienia kilku autorów manuskryptu (dotyczy to wszystkich rodzajów artykułów,
tj. o charakterze poglądowym, oryginalnym, opisu przypadku itp.) należy ujawnić wkład poszczególnych autorów
w powstanie publikacji (podając informacje kto jest autorem koncepcji, założeń, zastosowanej metody, przeprowadzonych badań, analizy danych, kto napisał publikację, etc). 

Wszelkie przypadki nierzetelności naukowej, w tym zjawiska tzw. ghostwriting i guest authorship będą demaskowane, włącznie z powiadomieniem odpowiednich podmiotów (instytucje zatrudniające autorów, towarzystwa naukowe, stowarzyszenia edytorów naukowych itp.).

Ze zjawiskiem typu ghostwriting mamy do czynienia wówczas, gdy ktoś wniósł istotny wkład w powstanie publikacji, ale nie został ujawniony jego udział jako jeden z autorów lub w postaci zamieszczonego podziękowania w treści publikacji. Guest authorship obrazuje sytuację, gdy udział autora jest znikomy lub w ogóle nie miał miejsca, a pomimo to jest autorem/współautorem publikacji.

Redakcja zobowiązana jest do dokumentacji wszelkich przejawów nierzetelności naukowej, zwłaszcza dotyczących łamania i naruszania zasad etyki obowiązujących w nauce.

Streszczenie (w języku polskim i angielskim). Nie powinno zawierać więcej niż 250 słów. W streszczeniu pracy oryginalnej należy wyodrębnić cztery akapity zatytułowane: Wstęp, Materiał i metody, Wyniki, Wnioski.

Słowa kluczowe (w języku polskim i angielskim). Pod streszczeniem (odpowiednio w języku polskim i angielskim) należy umieścić od 3 do 10 słów lub wyrażeń kluczowych, w miarę możliwości zgodnych z Medical Subject Headings Index Medicus.

Tekst. Prace oryginalne należy podzielić na następujące części: Wstęp, Materiał i metody, Wyniki, Dyskusja, Wnioski. Prace poglądowe mogą być podzielone w inny sposób. Nie należy przekraczać zalecanych objętości prac: praca oryginalna – 3000 słów, poglądowa – 6000 słów, opis przypadku – 2000 słów, list – 1000 słów. Przedstawione limity nie obejmują streszczenia, tabel, piśmiennictwa. We właściwych miejscach tekstu pracy należy wkleić tabele i ryciny.

Użyte metody statystyczne należy opisać na tyle szczegółowo, aby czytelnik mający dostęp do danych źródłowych
i posiadający wiedzę statystyczną był w stanie zweryfikować przedstawione wyniki. Wszędzie, gdzie to możliwe, należy stosować opis ilościowy wraz z odpowiednimi miarami błędu lub niepewności (np. przedziały ufności). Należy unikać opierania się wyłącznie na poziomie prawdopodobieństwa (p-value) obliczanym podczas testowania hipotez statystycznych, który pomija istotne informacje dotyczące wielkości obserwowanego efektu.

Piśmiennictwo. Pozycje powinny być ponumerowane zgodnie z kolejnością cytowania w tekście.

Czasopisma. W wypadku cytowanych czasopism należy podać: kolejny numer pozycji, nazwiska autorów i pierwsze litery imion (jeśli autorów jest nie więcej niż sześciu, należy wymienić wszystkich, jeśli siedmiu i więcej, należy podać trzech pierwszych z dopiskiem „i wsp.”), tytuł pracy, tytuł czasopisma (skróty tytułów czasopism powinny być zgodne z Index Medicus), rok, tom (cyframi arabskimi), numer strony początkowej i końcowej. Prosimy nie używać określeń: „w druku”, „w przygotowaniu”, „informacja ustna”, w uzasadnionych wypadkach można je zastosować
w odpowiednim miejscu w tekście.

Przykład: Eliasson M., Jansson J., Nilsson P., Asplund K. Increased levels of tissue plasminogen activator antigen in essential hypertension. A population-based study in Sweden. J. Hypertens. 1997; 15: 349–356.

Książki. W wypadku cytowanych książek należy wymienić: kolejny numer pozycji, nazwiska autorów i pierwsze litery imion, tytuł, wydawcę, miejsce i rok wydania. Powołując się na treść rozdziału książki, należy podać: nazwisko autora, inicjały imion, tytuł rozdziału, przedział stron, nazwisko autora (redaktora) książki, inicjały imion, tytuł książki, wydawcę, miejsce i rok wydania.

Przykład, gdy autor i redaktor są różnymi osobami: Rosen M.R. Principles of cardiac electrophysiology. W: Kelley W.N. red. Internal Medicine J.B. Lipipincott Company, Philadelphia 1992: 90–95.

Przykład, gdy autor jest redaktorem: Braunwald E. Heart Disease. W.B. Saunders Company, Philadelphia 1992: 393–418.

 

Tabele, ryciny, fotografie. Powinny być czarno-białe, ponumerowane (tabele cyframi rzymskimi, ryciny cyframi arabskimi) oraz opisane w języku polskim i poniżej w języku angielskim. Jakość bitmap nie powinna być niższa
od 300 dpi przy 100% wielkości (wysokość i szerokość).

Materiały ilustracyjne poprzednio publikowane należy zaopatrzyć w pisemną zgodę Wydawcy na ponowną publikację.