Zespół Sheehana jest stanem poporodowej niewydolności lub całkowitej martwicy przysadki mózgowej u kobiet, wywołanej krwotokiem poporodowym. Najczęściej ma charakter przewlekły i ujawnia się wiele lat po porodzie. U kobiet w wyniku krwotoku poporodowego dochodzi do rozwoju niewydolności przysadki, skutkującej niedoborem jednego lub kilku hormonów przysadki. Zespół Sheehana występuje rzadko, a na jego rozpoznawalność i przebieg wpływa jakość świadczonej opieki położniczej. Częsty niedobór hormonu wzrostu przyczynia się do powikłań metabolicznych, np. zaburzeń profilu lipidowego lub insulinooporności. Choroba wpływa również na zdrowie psychiczne pacjentek, obniżając jakość ich życia. Podstawową formę leczenia stanowi farmakologiczne uzupełnienie niedoboru hormonów. Zespół Sheehana to coraz bardziej rozpoznawalna jednostka chorobowa, która – prawidłowo zdiagnozowana i leczona – nie wpłynie znacząco na stan zdrowia pacjentki. Istotnym czynnikiem rokowniczo niekorzystnym jest często zbyt późne postawienie diagnozy, co zmniejsza skuteczność leczenia i zwiększa ryzyko wystąpienia poważnych powikłań. Przeszukano bazę danych PubMed pod kątem artykułów na temat zespołu Sheehana, krwotoku poporodowego i niewydolności przysadki, używając słów kluczowych w języku angielskim: „Sheehan syndrome”, „treatment” „pituitary dysfunction”, „hemorrhage”, „postpartum hemorrhage” i „cardiovascular”. Wykorzystano także materiały ze zbioru biblioteki Śląskiego Uniwersytetu Medycznego − Wydziału Nauk Medycznych w Zabrzu. Celem pracy jest podsumowanie aktualnego stanu wiedzy na temat zespołu Sheehana w zakresie jego epidemiologii, etiologii, metod leczenia oraz powikłań.