Kriokonserwacja nasienia odgrywa kluczową rolę w zabezpieczaniu płodności, nabierając krytycznego znaczenia u pacjentów onkologicznych, u których leczenie systemowe grozi utratą funkcji rozrodczych. W obliczu postępu technologicznego ukierunkowanego na optymalizację protokołów mrożenia niniejszy przegląd analizuje aktualne zastosowania oraz skuteczność nowych rozwiązań w tej dziedzinie. Szczególną uwagę poświęcono innowacyjnym krioprotektantom, protokołom witryfikacji oraz strategiom służącym poprawie jakości nasienia po rozmrożeniu. W pracy omówiono różne podejścia, w tym techniki mikroiniekcyjne, protokoły wolne od klasycznych krioprotektantów, wspomaganie naturalne (γ-tokoferol czy ekstrakt z Sargassum) oraz farmakologiczne (pentoksyfilina, melatonina i kofeina). Zakres analizy poszerzono o specyficzne grupy kliniczne: pacjentów onkologicznych, pacjentów z zespołem Klinefeltera, zakażonych wirusem HIV-1 oraz pacjentów z zaburzeniami rozwoju płci. Co istotne, wysoka skuteczność laboratoryjna procedur nie koreluje z częstością wykorzystania próbek, gdyż pacjenci rzadko decydują się na ich użycie. Obserwuje się wyraźną tendencję do odchodzenia od konwencjonalnego, powolnego mrożenia na rzecz witryfikacji, która skuteczniej minimalizuje uszkodzenia strukturalne. Niemniej jednak, z uwagi na ograniczoną liczebność grup badawczych oraz heterogeniczność stosowanych protokołów kluczowe staje się ujednolicenie praktyk laboratoryjnych. Niezbędna jest identyfikacja biomarkerów predykcyjnych oraz dostosowanie metod mrożenia do ewoluujących potrzeb zróżnicowanej populacji pacjentów. Warunkiem dalszego postępu jest realizacja szeroko zakrojonych, wieloośrodkowych badań, które zweryfikują użyteczność kliniczną dostępnych rozwiązań.