Wielochorobowość w pediatrii, definiowana jako współwystępowanie co najmniej dwóch przewlekłych chorób lub zaburzeń rozwojowych u jednego pacjenta, stanowi coraz większe wyzwanie kliniczne, diagnostyczne i terapeutyczne. Zjawisko to wiąże się z postępem medycyny, umożliwiającym przeżycie dzieci z ciężkimi chorobami, ale jednocześnie zwiększającym ryzyko powikłań narządowych oraz działań niepożądanych długotrwałego leczenia. W pracy przedstawiono przypadek 16-letniego chłopca, od urodzenia z kardiomiopatią rozstrzeniową, leczoną przeszczepieniem serca we wczesnym dzieciństwie, z przewlekłą chorobą nerek, nawracającymi zapaleniami dziąseł, niskorosłością, opóźnionym dojrzewaniem płciowym oraz jatrogennym zespołem Cushinga. Pacjent był diagnozowany z powodu niskorosłości i opóźnionego dojrzewania płciowego. W wywiadzie zwracało uwagę wieloletnie, cykliczne stosowanie miejscowego hydrokortyzonu na błonę śluzową jamy ustnej z powodu nawrotowych zapaleń dziąseł, występujących po włączeniu leczenia immunosupresyjnego. Badanie przedmiotowe wykazało cechy cushingoidalne, nieprawidłowy rozkład tkanki tłuszczowej, opóźniony rozwój cech płciowych oraz znaczne opóźnienie wieku kostnego. W badaniach laboratoryjnych stwierdzono obniżone stężenie porannego kortyzolu, częściowo zachowaną rezerwę nadnerczową w teście z Synacthenem, prawidłowe wydzielanie hormonu wzrostu w teście stymulacyjnym z glukagonem. Całość obrazu klinicznego wskazywała na jatrogenny zespół Cushinga z wtórną supresją osi podwzgórze–przysadka–nadnercza. Podjęto próbę odstawienia hydrokortyzonu, zaplanowano dalszą ocenę endokrynologiczną oraz zalecono profilaktyczną suplementację steroidów w sytuacjach stresowych. Opisany przypadek dowodzi, że nawet miejscowo stosowane glikokortykosteroidy mogą prowadzić do ciężkich powikłań ogólnoustrojowych, zwłaszcza u dzieci z wielochorobowością, co uzasadnia konieczność ścisłego monitorowania terapii i skoordynowanej opieki wielospecjalistycznej.